Γονάτισα αργά, με προσοχή, και ακούμπησα το μικρό βελούδινο πουγκί δίπλα στη φωτογραφία του Γουόλτερ, κρύβοντάς το απαλά ανάμεσα στα λευκά κρίνα που στόλιζαν τον τάφο του.
Ο Τόμπι στεκόταν λίγα βήματα πιο πίσω, διστακτικός.
«Είσαι καλά, γιαγιά;» με ρώτησε χαμηλόφωνα.
Του χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου και έγνεψα πως ναι. Έπειτα χάιδεψα με τον αντίχειρά μου το περίγραμμα της φωτογραφίας του Γουόλτερ.
«Πεισματάρη μου…» ψιθύρισα. «Για μια τρομερή στιγμή πίστεψα πως μου είχες κρύψει ένα ψέμα.»
Ο Τόμπι με κοίταξε με τρυφερότητα.
«Σε αγαπούσε περισσότερο απ’ όσο μπορούσε να δείξει, γιαγιά.»
Χαμογέλασα ξανά, ενώ τα δάκρυα συνέχιζαν να κυλούν στα μάγουλά μου.
Έγνεψα αργά.
«Εβδομήντα δύο χρόνια, αγόρι μου. Ήμουν σίγουρη πως γνώριζα κάθε μικρή λεπτομέρεια της ψυχής του.»
Το βλέμμα μου στάθηκε ξανά στη φωτογραφία του Γουόλτερ και ύστερα κατέβηκε στο μικρό πουγκί που αναπαυόταν ήσυχα ανάμεσα στα φρέσκα λουλούδια.
«Τελικά», είπα σχεδόν ψιθυριστά, «εκείνο που γνώριζα πραγματικά ήταν το πιο όμορφο κομμάτι του… το κομμάτι που με αγαπούσε με όλη του την καρδιά.»
Ο Τόμπι έσφιξε απαλά το μπράτσο μου κι εγώ άφησα επιτέλους τα δάκρυα να κυλήσουν χωρίς να τα συγκρατώ.
Δεν ήταν πια μόνο δάκρυα πένθους. Ήταν δάκρυα ευγνωμοσύνης, γιατί κατάλαβα πως, παρά όλα όσα ανακάλυψα εκείνη την ημέρα, το σημαντικότερο μέρος του Γουόλτερ θα έμενε για πάντα δικό μου.
Και τότε συνειδητοποίησα πως αυτό, από μόνο του, ήταν αρκετό για να γεμίσει ολόκληρη μια ζωή.
«Εβδομήντα δύο χρόνια, αγάπη μου», είπα σιγανά. «Πίστευα ότι γνώριζα κάθε πτυχή του ανθρώπου που αγάπησα. Τώρα όμως καταλαβαίνω πως το πιο πολύτιμο κομμάτι του ήταν εκείνο που αφιέρωσε ολοκληρωτικά σε εμένα.»